Tweede editie Once in a blue moon festival: een impressie

AMSTELVEEN – Afgelopen zaterdag 24 augustus vond voor de tweede keer het americana rootsfestival Once in a blue moon plaats. Ruim 6500 bezoekers gingen die dag southern in het Amsterdamse Bos. De sterke line up en de sfeer stelden niet teleur.

Belgische country- en bluegrass formatie Eriksson Delcroix beet even na het middaguur de spits af. Hun song Louisiana Hot was toepasselijk voor het zonovergoten festival. In hetzelfde aangename groovy tempo klinken Riverside Hotel en Flat Earth Blues. Afwisseling is er met het dromerige First another cigarette. Franstalige cajunsongs als La danse de mardi gras en klassieker Pine Grove Blues ontbreken niet op de setlist en worden met geestdrift door père Eriksson gebracht.

Terwijl de band hun zuidelijke nummers door speelt start Dylan Leblanc zijn gig op een ander podium. In een grote tent die langzaam volstroomt brengt de in Louisiana geboren zanger met zijn bescheiden stemgeluid dromerige countryrock. Easy Way Out, If The Creek Don’t Rise, Renegade. LeBlanc steekt zijn enthousiasme voor Nederland niet onder stoelen of banken: ‘Goddamn, it’s good to be back in the Netherlands. The Netherlands is my favorite country in the world. You’ve got some talented people in this country.’ Hij meent het: Stefan Wolfs speelt op pedalsteel mee met LeBlanc’s begeleidingsband The Pollies en een Nederlandse zangeres springt bij in Cautionary Tale. Een spectaculaire versie van Beyond the Veil besluit de set.

Prairie chansons
‘Texas Piano Man’ Robert Ellis speelt zijn countrypop voor een massa, maar een select gezelschap kiest voor de verstilling van prairie-chansonnier Baptiste W. Hamon. Sober begeleid door o.a. Eindhovenaar Diederik van den Brandt op pedalsteel opent hij met Les bord de l’Yonne. Tussen de Franstalige nummers Van Zandt en Comme on est bien klinkt het Engelstalige Coming home dat aan Johnny Cash doet denken. Verrassen doet hij met het elektronische popnummer Bloody Mary. Om vervolgens te ontroeren door het breekbare Comme la vie est belle solo te spelen met zijn elektrische gitaar. Soleil, soleil bleu van het gelijknamige album besluit le spectacle.

Op de grote podia schittert Gregory Alan Isakov uit Colorado met zijn old school country en bekoort Ruston Kelly uit Nashville americana liefhebbers. Een ander geluid komt van Belg Stef Kamil Carlens (Zita Swoon). Carlens raakte eertijds Ilse DeLange met zijn versie van The Great Escape en stond vorige maand aan haar zijde in het Concertgebouw. I’m back on the road, The Government is no game, Painted Glass. Met zijn hese stem die aan Herman Brood doet denken zingt hij – bijgestaan door zijn band – oud en nieuw werk. Empty world, I’m gong away. Oudere nummers worden door fans meegezongen. De nieuwe single Making butter, baking bread mocht die middag niet ontbreken.

Rockshow
Liefhebbers van stevige americana kwamen aan hun trekken tijdens het optreden van rocker pur sang Duff McKagan. De Guns N’ Roses bassist voert samen met Shooter Jennings – zoon van country legende Waylon Jennings – en een in het zwart geklede band een waardige rockshow op. McKagan begint rustig met It’s not too late, Wasted heart en Tenderness van zijn gelijknamige solo album. Twijfelt zelfs of hij wel een rocknummer moet spelen, maar speelt het dak eraf met o.a. Guns ’N Roses’ Dead Horse. Overleden muzikale helden als Prince en Chester Bennington eert hij met Feel. Na het catchy Chip away komt met Don’t look behind you een eind aan de rockshow.

De soulful music van Michele David & the Gospel Sessions klinkt, terwijl de in Missouri geboren Israel Nash op het andere podium speelt. Daarna is het voor velen terug in de tijd met The Waterboys. Het optreden opent met Honky Tonkin’ van Hank Williams. Fiddler Steve Wickham krijgt daarna met een jig de handen flink op elkaar. Fisherman’s blues, If the answer is yeah, A girl called Johnny, Still a Freak en Nashville, Tennessee. Een verhitte zanger Mike Scott grapt er op los met het publiek. Afsluiter The Whole of the Moon uit 1985 wordt luidkeels door hen meegezongen.

Nederlandse southern rock
Terwijl Tyler Childers uit Kentucky traditionele country en bluegrass speelt, snellen rockers zich naar het optreden van The Grand East met hun ongepolijste psychedelische bluesrock. De set opent met het nummer Apocalypse now. Podiumbeest Arthur Akkermans zingt de ronkende songs die volgen met overgave. What a man, Salt Water Love, Kiss the devil. Tijdens het slotnummer Magic Surf klimt de zanger als een Twentse Jim Morrison op speakerboxen om even later op de grond tussen een verbaasd publiek door te gaan met zingen. 

Eels speelt zonder concurrentie met verve een set van vijf kwartier in een afgeladen en uitbundige festivaltent. Afsluiters zijn de Australische zangeres Courtney Barnett met haar meeslepende indierock en de Nederlandse samengestelde band Next of Kin. Die avond bestaande uit de Dawn Brothers samen met DeWolff, Coal Harbour, Stefan Wolfs, David Gram en Merel Sophie. Door songs als Kill Me Tomorrow, Devil Woman en All-in Time overtuigen zij het publiek met hun tijdloze Americana.

Volgend jaar vindt de derde editie van het festival plaats op zaterdag 29 augustus. De voorverkoop start al op dinsdag 27 augustus 2019.

Foto’s: Marc van der Maas